SERIAL NETFLIX
Jesteśmy w tym świetni.
Tylko że „my” rodziliśmy sześć tygodni temu.
Ciągle tylko beczy.
Gdzie ta przeklęta mamka?
Popracuj nad swoją gadką.
ANNA BOLEYN
Wezmę ją. Dziękuję.
Elżbieto.
Nie przejmuj się ojcem.
Anna wiedziała, że Henrykowi nie wystarczy córka.
Nie to mu obiecała.
Nie tego potrzebował.
Potrzebował syna i dziedzica.
W Anglii panował chaos.
Kraj stał na skraju rewolucji religijnej.
Henryk VIII odrzucił autorytet papieski
i był zdeterminowany, by stworzyć niezależny Kościół Anglii,
którego byłby zwierzchnikiem.
Aby przeciągnąć wszystkich na swoją stronę,
potrzebował przede wszystkim męskiego dziedzica.
Na początku był oczywiście rozczarowany.
Czuł presję, by spłodzić syna, bo nie chciał niczego zaprzepaścić.
Jego ojciec miał wielkie plany wobec rodu Tudorów,
a ja obiecałam mu syna.
Boleynowie dotrzymują słowa.
Nie masz dość jabłek?
Lady W. nie mogła przestać jeść glist podczas ostatniej ciąży,
więc i tak dziękuję losowi.
Słuszna uwaga.
Nie mogę uwierzyć, że tak szybko nam się udało.
Cóż, nie próżnowaliśmy.
Nie mdli mnie tak, jak ostatnim razem. Podobno tak jest przy chłopcach.
Mój astrolog zarzeka się, że tym razem to będzie chłopiec.
Dzisiaj mamy nadzieję, że nasze dziecko urodzi się zdrowe.
Anna miała nadzieję, że będzie miało penisa.
Córka nie wystarczyła.
Katarzyna miała córkę i została usunięta.
Anna musiała urodzić chłopca, aby zabezpieczyć swoją pozycję.
A teraz potrzebujemy tylko…
Boże, jest cudowny!
Jak jego ojciec.
Pourquoi?
Bo każda idealna rodzina potrzebuje psa.
Pies Anny wabił się Purkoy,
co wywodziło się z francuskiego słowa „pourquoi”,
czyli „dlaczego”.
Najwyraźniej miał pytające spojrzenie. To było inspiracją dla jego imienia.
PÓŁ ROKU PÓŹNIEJ
Purkoy.
Siad.
Poddaję się. Sama muszę usiąść.
Jestem wykończona.
Ledwo chodzę.
Purkoy, aport!
Nie moje buty koronacyjne.
Tego dnia czułam, że świat należał do mnie.
Zaczynam się niecierpliwić.
Oczywiście nie ma nic ważniejszego niż urodzenie Henrykowi syna,
ale jest tyle innych rzeczy, których chciałabym dokonać.
Zmienisz świat, Anno.
Cierpliwości.
Od królowych oczekiwano jedynie,
że zapewnią spadkobierców.
Anna miała jednak plany i ambicje, które wynikały z jej wartości.
Chciała więcej dla swojego kraju.
Jako królowa pragnęła dokonać zmian.
Chciała pomagać ludziom.
Wprowadziła w monarchii ideę organizacji dobroczynnych.
Pragnęła pomagać biednym.
Chciała też lepszej edukacji i reformy religijnej.
Nawet pobożni katolicy przyznają,
że korupcja w klasztorach wymknęła się spod kontroli.
Posiadają nasze najlepsze ziemie.
Powinny należeć do Korony.
Cromwell podzielał jej idee reformatorskie
i wiedział, że w angielskich klasztorach
przechowywano ogromne bogactwo.
Dostrzegł okazję, by przerzucić je w ręce króla.
Można by zrobić z tego dobry użytek.
Ludzie potrzebują edukacji, pomocy, gdy zachorują,
i porządnego dachu nad głową.
Królowa ludu.
Mówię poważnie.
Bogactwo, jakie zgromadziły klasztory, jest nieprzyzwoite.
Zamiast się bogacić, powinni pomagać biednym.
To się musi zmienić.
Anna nie była jak inne królowe.
Chciała być matką dziedzica,
ale również i królestwa.
Chciała, by bogactwo klasztorów skonfiskowano i rozdano potrzebującym.
Napotkamy opór Kościoła.
Tak, ale kto nim teraz rządzi?
Ty.
Musimy to przemyśleć.
Przyjąć odpowiednią strategię.
Anno?
Boże, Anno.
Dziecko!
Nie da się…
opisać tego, co czuje matka po stracie dziecka.
Ta mała istotka w tobie rośnie.
Jest częścią ciebie.
A gdy umiera…
umiera również część ciebie.
Henryk był pewien, że to chłopiec.
Nie mógł nawet na mnie spojrzeć.
To było bolesne.
I podsyciło tylko jeszcze więcej plotek.
Bo tym, co dwór kocha najbardziej,
jest plotkowanie o cudzych nieszczęściach.
Nie poroniłam, bo dziecko było zdeformowane.
Skąd ludzie biorą takie pomysły?
To cię rozśmieszy.
- Bo jesteś czarownicą. - Tego jeszcze nie było.
Jak Henryk?
Trzyma mnie na dystans.
Chyba mu ciężko.
To trudne.
Dla was obojga.
Chciałabym się ukryć.
Ale jako królowa nie mogę.
Muszę wracać tam z przyklejonym uśmiechem.
Gdyby się nie uśmiechała, ludzie od razu zaczęliby plotkować,
że Henryk się nią znudził
i że pewnie poszuka kogoś innego.
To było bardzo stresujące dla kobiety, która i tak była już pod wpływem stresu,
gdyż musiała ciągle udawać.
Anno.
Cieszę się, że wróciła ci ochota na towarzystwo.
Książę Norfolk. Mój wujek, niestety.
Zamknął żonę w komórce i sprzedał jej biżuterię.
Maria!
Anno.
Poczekaj chwilę!
Jak możesz pokazywać się tu w tym stanie?
Tak mi przykro.
Jestem królową Anglii,
a ty poślubiłaś jakiegoś żołnierzynę i zaszłaś w ciążę.
Przykro mi, że straciłaś dziecko.
Masz pojęcie, co ludzie teraz o mnie powiedzą?
Nie możesz się cieszyć?
Jesteś zazdrosna o Henryka.
Mam go gdzieś. Nigdy go nie kochałam.
A on nigdy mnie nie chciał.
Ciebie też wkrótce nie będzie chciał.
Wynoś się.
Wynoś się i nie wracaj.
Powiedz, że mnie chcesz.
Co się stało?
Henryku.
Przeklęty wścibski Purkoy.
Zawsze mnie obserwuje.
Ten kundel śledzi każdy mój ruch.
- O czym ty mówisz? - Chciałem syna!
Syna!
Nie psa.
Chciałem syna.
Henryku.
Ta obietnica stanowiła podstawę związku Anny z Henrykiem.
Anna miała dać mu syna i dziedzica, którego pragnął.
Zawiodła go.
Ciężar tej obietnicy spoczywał na jej barkach,
również w stosunku do królestwa.
Dwór tylko czekał na to, by Anna się potknęła,
a teraz dostarczała im jeszcze amunicję.
Żonę też tak bawisz, Weston?
Jest tylko jedna kobieta, którą chcę rozweselić.
Weston.
Francis Weston należał do wąskiego grona Henryka
i otrzymał tytuł szlachecki podczas koronacji Anny.
Dobrze go znała.
Wszyscy na dworze wiedzieli,
że te dwie szwagierki nie darzyły się sympatią.
Jane nie lubiła Anny i jej rosnącego ego.
Ani jej władzy.
Anno.
Znaleziono martwego Purkoya.
Co?
Wypadł przez okno. Przykro mi.
Wyp…
Wynocha!
Wypadł przez okno?
To z pewnością nie był wypadek.
Ktoś zrobił to celowo.
To Henryk informuje ją o tym, że jej piesek zdechł.
To małe stworzenie było jej bliskie,
dawało radość i nagle zostało jej odebrane.
Czy to był tylko wypadek?
Jak do niego doszło?
Tak mi przykro.
Anna chyba zaczyna czuć się całkowicie bezbronna
i odizolowana.
Wydawało się, jakby wszystko, na co pracowała,
zaczęło wymykać jej się z rąk.
Na dworze byli ludzie,
którzy tylko czekali na jej chwilę słabości.
Wiedzieli, że bez syna, który zabezpieczyłby jej pozycję,
będą mogli interweniować
i zwrócić Henryka przeciwko niej.
Moja słodka dama dworu Jane Seymour.
Bardzo uprzejma i cnotliwa.
Anglia jest pogrążona w kryzysie.
Między nami są zdrajcy i przybywa ich z każdym dniem.
Reformy religijne Henryka podzieliły kraj na dwie części.
Lud wyrażał ogromny sprzeciw wobec faktu,
że to król, a nie papież, był teraz głową Kościoła.
To zaraza wśród naszej ludności.
I jak w przypadku zarazy,
śmierć jest nieunikniona.
Ty to umiesz zabawiać.
Dziękuję.
Tak jak ty.
Ustawa o zdradzie z 1534 roku to punkt zwrotny w rządach Henryka.
Zmuszała poddanych do posłuszeństwa
i karała śmiercią jakikolwiek sprzeciw wobec niego.
Co z tobą nie tak?
To bankiet, a ty gadasz o śmierci i zarazie.
Co z tobą nie tak?
Tak, to bankiet.
Chociaż jedno z nas zabawia gości.
Ty doskonale się spisujesz.
Moja dama dworu jest dobrą słuchaczką?
Henryku, zaczekaj.
Wynieśmy się stąd.
Pojedźmy gdzieś tylko we dwoje.
Jesteś niedorzeczna.
Ludzie tacy jak Thomas Cromwell zaczynali rozumieć,
że Anna stawała się bardzo kosztowną inwestycją,
która jak dotąd się nie zwróciła.
Henryk nie bez powodu zakochał się we mnie.
Dlatego wszystko zmienił
i wszystko zaryzykował.
Dla mnie.
Tego dnia przypomniałam sobie o pożądaniu.
Nadal byłam dziewczyną, która wybrała się na polowanie
i wróciła z królem.
Powstanie arystokracji w Irlandii,
realne zagrożenie ze strony Hiszpanii i Francji,
a katolicka Europa nie traktuje cię już jak swojego.
Tak.
Czyli oprócz niezliczonych buntów,
nieurodzaju, głodu i epidemii dżumy, czeka nas jeszcze wojna z Europą.
Co w menu?
Same kłopoty.
Dokończymy później.
Cromwell chciał być prawą ręką Henryka.
I jego głównym doradcą.
Anna też chciała być jego prawą ręką. I głównym doradcą.
Na dworze nie było miejsca dla ich obojga.
Jedźmy na polowanie.
Jak kiedyś.
Mam teraz dużo na głowie, Anno.
Myślałam też o tym, co jeszcze kiedyś robiliśmy.
Pieniądze z klasztorów
rozwiążą nasz mały kryzys związany z nieurodzajem i głodem.
A co do Europy…
zawrzemy jakiś traktacik pokojowy.
Na pewno.
1536 był rokiem kryzysowym dla Henryka.
Wybuchały powstania,
panował nieurodzaj i trudności ekonomiczne.
Nigdy nie doświadczył równie burzliwego okresu w swoich rządach.
W dodatku zmarła jego pierwsza żona, Katarzyna Aragońska.
Na dworze i w całym królestwie ludzie czcili jej pamięć.
Annę, która pojawiła się w żółtym stroju, nie tylko wzięto na języki.
To była typowa Anna,
która miała niezły tupet i nie dbała o to, co myślą inni.
Moje najszczersze kondolencje.
Niektórzy twierdzą,
że żółty to kolor żałoby w Hiszpanii
i był wyrazem szacunku dla Katarzyny.
Chodziło bardziej o celebrację.
Zebraliśmy się, by uczcić pamięć zmarłej księżnej wdowy Walii,
Katarzyny Aragońskiej.
Pogrzeb odbędzie się w katedrze Peterborough,
a teraz pomódlmy się za nią.
Jest szansa na krzesło?
Jestem brzemienna.
Jej wielka rywalka nie żyła, a Anna była w ciąży.
To był idealny scenariusz: dziecko, które miało się urodzić,
byłoby niekwestionowanym prawowitym następcą,
ponieważ Katarzyna nie stałaby już na przeszkodzie.
Możemy wybaczyć Annie,
że triumfowała i cieszyła się w tym momencie.
Na pomoc!
Pomocy!
Może źle zdmuchnęłaś świeczkę. Ja w ciąży często byłam roztargniona.
Umiem zdmuchnąć świeczkę.
Ktoś wzniecił pożar i chce mnie zabić.
Skąd ten pomysł?
Najpierw nienawistny liścik. Potem ktoś zrzuca z okna mojego psa.
A teraz to.
Podobno nieszczęścia chodzą trójkami. Tobie już wszystkie się przydarzyły.
Zdarzył się wypadek.
Był 24 stycznia 1536 roku,
gdy Henryk spadł z konia podczas walki na kopie.
Henryku!
Henryku, nie umieraj.
Wiedziałam, że tak będzie. Mówiłam mu, żeby uważał.
Urazy głowy mogą być śmiertelne.
Powiedz, że nic mu nie będzie.
Anna była przerażona.
Jej pozycja zależała wyłącznie od Henryka.
Gdyby umarł, straciłaby wszystko.
To bez znaczenia, że została królową Anglii.
To, że przeżył, graniczyło z cudem.
Pozostał nieprzytomny przez dwie godziny.
Dopuszczana jest teza, że kiedy spadł z konia tego dnia,
mógł doznać urazu kory mózgowej.
Uszkodzić sobie mózg.
Henryku, jak się czujesz?
Ledwie tydzień temu byłeś bliski śmierci.
Ja noszę twoje dziecko, a ty…
Powinnaś skupić się na dziecku, na naszym synu.
- Nie interesować się tym, co robię. - Żartujesz sobie?
A ty dokąd się wybierasz?
Czyżbyś zapomniała, że jesteś moją damą dworu, a nie jego…
Ty zdradliwy bydlaku!
Okazało się, że to poronienie.
Straciła dziecko.
Popatrzyli na płód i zobaczyli,
że to był chłopiec.
Miałam złamane serce.
I nie opłakiwałam wyłącznie syna.
Opłakiwałam wszystko.
To, czym mieliśmy być.
Wiedziałam, że nie wszystko się układało,
ale nie sądziłam, że się złamie.
Podczas gdy Anna leżała i otrząsała się po traumie,
Henryk złożył jej krótką wizytę
i stwierdził: „Widzę, że Bóg nie da mi dzieci płci męskiej”.
To była chwila, w której między nimi nastąpił rozłam.
Rozpacz popchnęła ich w dwóch różnych kierunkach.
„Ile jest kobiet, które z powodu surowości mężów
tkwią strudzone w więzi małżeńskiej,
cierpiąc przy tym bardziej, niż gdyby zniewolili je Saraceni?”
Czemu los kobiety zależy od losu mężczyzny?
- Nie mamy prawie żadnego wyboru. - To prawda.
Co się dzieje?
Znowu to zrobił.
Narobił długów.
No i mamy tego dowód.
Tym razem mówię poważnie.
Chyba jesteśmy zrujnowani.
Jestem w ciąży.
Ponownie.
Oczywiście, że tak.
Biedna Lady W. z niezaradnym mężem i siedmiorgiem dzieci.
Pewnie chcesz więcej pieniędzy.
Nie, nie mogłabym.
Darujmy sobie te uprzejmości.
No dalej.
Weź to.
Potrzebuję tego.
Ale ciebie potrzebowałam bardziej.
Gdy Anna czuła się pod presją, naskakiwała na ludzi.
Można by pomyśleć, że będzie przyciągać do siebie przyjaciół.
Ale ona ich do siebie zrażała.
Anna miała poczucie,
że dwór przypomina szybkowar.
Był głęboko podzielony.
Niektórzy wspierali Annę,
inni zwracali się ku jej rywalce, Jane Seymour.
Wygląda na to, że ostatnio kręci go pospolita Jane.
Szkoda, że nie chce z nim spać.
Ta mała suka chce mi ukraść koronę.
Przesadzasz.
Straciłam przez nią dziecko.
Anno.
Król jest rozkojarzony, ale ty nie możesz sobie na to pozwolić.
Co masz na myśli?
Cromwella.
Z likwidacji klasztorów napływa dużo pieniędzy.
- Dobrze. Taki był plan. - Tak.
Ale Cromwell sam napycha sobie kieszenie.
Cwany lis.
Gdy Henryk mianował się głową nowego Kościoła,
przejął cały jego majątek,
a nikt nie miał więcej bogactwa niż klasztory,
symbole starej wiary katolickiej.
Za tą daleko idącą reformą religijną
stał Thomas Cromwell, prawa ręka Henryka.
W co ty pogrywasz?
Wypełniam rozkazy króla.
Te fundusze miały iść na dobry cel, a nie na twoje przyjemności.
Myślałem, że jesteśmy przyjaciółmi.
Królowe ich nie mają.
Mają sprzymierzeńców i wrogów, a ja zawsze ci sprzyjałam.
Do tej pory.
Jedno moje słowo, a Henryk skróci cię za to o głowę.
Król o tym wie.
Nie mówił ci?
Nie ujdzie ci to na sucho.
Nie pozwolę na to.
Cromwell.
Podły kombinator.
Źle go osądziłam. Powinnam to była przewidzieć.
Zawsze był blisko,
przy Henryku.
Wciskał się między nas
i zwracał mojego męża przeciwko mnie.
Henryk musiał przejrzeć na oczy.
Elżbieto, kochanie. Przywitaj się z tatą.
Skarbie.
Cóż za niespodzianka. Chodź.
Ucałuj mnie.
Nie możesz pozwolić na to Cromwellowi.
Zgarnia tysiące.
Nie wtrącaj się w sprawy państwa. Nie powinienem był ci na to pozwolić.
„Pozwolić”?
Zginąłbyś beze mnie.
Wprowadziłaś chaos.
Podzieliłaś naród.
Przez ciebie jestem słaby jak nigdy wcześniej.
- Kraj potrzebował zmian. - A co ty o tym wiesz?
Masz głowę pełną heretycznych bzdur.
Ty jesteś Anglią. My nią jesteśmy.
Nie potrzebujesz syna, Henryku.
Masz naszą córkę, Elżbietę.
To twój dziedzic.
Jest tym, co najlepsze z nas obojga.
Nie bądź śmieszna.
Tylko mężczyzna może rządzić Anglią.
Potrzebuję syna.
Zabierz dziecko.
Bądź grzeczna.
Mamusia cię kocha.
Może gdybyś był w moim łóżku,
zamiast przymilać się do Jane, miałbyś syna.
Jest łatwiejsza w obejściu niż ty.
Ty jesteś taka…
Nie poznaję cię.
- Jane wie, kim jest. - A ja nie?
Bóg mnie karze.
Za ciebie!
Za nas. Za to, co zrobiliśmy.
Zbliżyliśmy ludzi do Boga.
Dość!
Nie masz prawa obiecywać czegoś, czego nie mogłaś mi dać.
Przez lata miał na jej punkcie obsesję,
ale nie dała mu syna, którego tak bardzo pragnął,
więc stwierdził, że małżeństwo jest przeklęte.
Henryk wiedział, że traci miłość poddanych.
Buntowali się przeciwko reformom religijnym.
I w jego mniemaniu winna temu była tylko jedna osoba:
jego własna żona, Anna.
Mniej więcej w tym czasie Anna odbyła niezwykłą rozmowę
z jednym z najbliższych przyjaciół króla, sir Henrykiem Norrisem.
Przyjdziesz w sobotę? Potyczki i wino.
Nie znoszę potyczek.
Ale lubisz wino.
Nie aż tak bardzo.
Dalej. Wszyscy będą.
Zaopiekuję się tobą. Obiecuję.
Wiele dam będzie szukać twojego towarzystwa.
Ale moje serce należy do ciebie, królowo.
Norris, jestem mężatką.
Chyba że coś się stanie królowi.
Taka rozmowa może mnie kosztować życie.
Za rzuconą mimochodem uwagę Anny mogą przypłacić życiem,
ponieważ obowiązuje nowe prawo,
według którego samo mówienie o śmierci króla jest zdradą.
Wasza Wysokość.
Anna żyje w nieświadomości.
Wie, że nie udaje jej się zapewnić syna i dziedzica,
ale nie wie nawet połowy.
Nie wie, kto knuje przeciwko niej.
Myśli, że pewne osoby są po jej stronie, a jest odwrotnie.
Siedzi przy szachownicy i nie ma pojęcia, z kim gra.
1 MAJA 1536 ROKU
Co tu robisz?
Chciałam uciec od wszystkich.
I zobaczyć cię przed twoją kolejną potyczką.
Cieszę się, że przyszłaś.
Miałam nadzieję spotkać Henryka, ale…
nie ma po nim śladu.
Wszystko się ułoży.
Poruszył niebo i ziemię, by uczynić cię królową.
Tak. Masz rację.
Załagodź sytuację z Cromwellem.
Henryk go słucha.
Pamiętaj.
Jesteś Anną Boleyn.
Osiągnęłaś to, o czym inni mogą tylko marzyć.
Pomacham ci z podium.
Boleynowie górą.
Sprawy nie miały się dobrze i Anna o tym wiedziała.
Henryk od kilku dni jej unikał.
Wiedziała, że w Greenwich odbyło się pilne zebranie Tajnej Rady,
ale nie wiedziała, w jakiej sprawie.
2 MAJA 1536 ROKU
Król oskarża cię o cudzołóstwo.
Anna została aresztowana.
Gdy dotarła do Tower of London,
oznajmiono jej, że zamiast w lochach, będzie w komnatach królowej.
W tych samych, w których spędziła noc przed koronacją.
Pamiętała noc przed swoim pierwszym triumfem.
Miała zostać królową Anglii.
Teraz była więźniem.
Cudzołóstwo.
To jakiś absurd.
Kocham Henryka.
Wie o tym.
Wszyscy o tym wiedzą.
Skąd się wzięły te oskarżenia?
Nie znam odpowiedzi.
Moim zadaniem jest opieka nad panią.
William Kingston był posterunkowym na wieży.
Strażnikiem więziennym Anny.
Ale w jej oczach był zaufanym powiernikiem,
niemal przyjacielem.
Czuła się tam bardzo odizolowana i otworzyła przed nim serce.
Proszę odpocząć.
Dobranoc, Wasza Wysokość.
Dobranoc, Kingston.
Cisza!
Anno Boleyn.
Oskarżono cię o cudzołóstwo,
kazirodztwo i zdradę.
Gardząc swoim małżeństwem z królem,
oddałaś się cielesnej żądzy przy 20 różnych okazjach
i weszłaś w zdradliwe stosunki seksualne
ze sługami króla,
Henrykiem Norrisem,
Francisem Westonem,
Markiem Smeatonem.
Zachęciłaś też własnego brata, George’a Boleyna,
do tego, by cię zgwałcił.
To niedorzeczne.
Co więcej, spiskowałaś z kochankami w celu uśmiercenia króla,
czego dowodem jest rozmowa z Henrykiem Norrisem z 29 kwietnia.
Chyba że coś się stanie królowi.
Anno Boleyn.
Czy przyznajesz się do winy?
Jestem niewinna.
I wszyscy o tym wiecie.
Dziękuję za szczerość.
To wiele wyjaśniło.
Sir William Kingston służył przede wszystkim Henrykowi.
To jemu był lojalny,
a jako strażnik królowej Anny,
miał ją szpiegować
i zanotować wszystko, co mogło przydać się w procesie.
Anna musiała być zupełnie oszołomiona.
Z wielkiej obsesji króla stała się oskarżoną w procesie o zdradę.
Dowody przeciwko Annie opierały się na pomówieniach,
plotkach jej dam dworu, które potwierdzały rzekome zdrady.
Gdy władza zaczęła wymykać się Annie z rąk,
Jane i innym jej podobnym
łatwiej było wyrazić swoje zdanie.
Lady Worcester już od jakiegoś czasu ją obmawiała.
Cromwell to zauważył.
I wykorzystał przeciwko Annie.
Lepiej uważaj.
Prawda się nie liczy.
Liczy się odsunięcie Anny od władzy.
Cromwell był najsłynniejszym prawnikiem w całym królestwie.
Zadbał o to, by wygrać.
We współczesnym sądzie taka sprawa nie miałaby racji bytu.
Wszystko opierało się na pomówieniach i plotkach,
ale Cromwellowi udało się przedstawić to w złowieszczym świetle.
Anno Boleyn.
Przysięgli uznają cię…
winną stawianych zarzutów.
Zostajesz skazana na śmierć przez spalenie lub ścięcie głowy.
Zgodnie z życzeniem króla.
W ostatnich dniach życia Annę odwiedził jej były kapelan
i arcybiskup Canterbury, Thomas Cranmer.
Anno, to twoja szansa na wolność.
Wiedziałam, że Henryk na to nie pozwoli.
Podpisz to, a małżeństwo zostanie unieważnione.
Unieważnione?
Był jednym z jej największych sprzymierzeńców,
ale wysłano go, by przekonał Annę do zgody na unieważnienie małżeństwa.
Na jakiej podstawie?
O to się nie martw.
Henryk o tym wie?
Co by to oznaczało dla Elżbiety?
Zostałaby uznana za bękarta i usunięta z linii sukcesji.
Anno.
Jeśli to podpiszesz, możesz uniknąć śmierci
i spędzić resztę życia w klasztorze.
To ostatnia deska ratunku.
Przyjmij ją.
To Cromwell za tym stoi!
Muszę porozmawiać z mężem.
Norris, Brereton, Weston i Smeaton
zostali uznani za winnych cudzołóstwa.
Jutro zostaną straceni.
Twój brat również.
George.
A więc…
jeśli nie chcesz podzielić ich losu…
Król okazał ci łaskę.
Zamiast od topora,
zginiesz od miecza.
Jednym z najokrutniejszych elementów upadku Anny
była chyba obietnica ułaskawienia w zamian za unieważnienie małżeństwa.
Obietnicy oczywiście nie dotrzymano.
Stało się jasne, że Henryk posłał po kata,
zanim w ogóle odbył się proces.
To on zdecydował, że Anna musi odejść i zaplanował całą sprawę.
Chciał ją stracić, aby móc poślubić Jane Seymour.
Przyszłam tu na śmierć.
Niech Bóg ma w opiece króla.
Oby panował nad wami przez wiele lat.
Nigdy nie było łagodniejszego i bardziej wyrozumiałego władcy.
Dla mnie był…
zawsze dobrym i kochającym mężem.
Módlcie się za mnie.
Anna myślała tylko o tym, by chronić córkę
i rodzinę Boleynów.
Jej rodzice nadal żyli.
Tak samo jak siostra i jej dzieci.
Do samego końca chroniła Boleynów.
To było bezprecedensowe wydarzenie.
Jeszcze nigdy nie stracono królowej Anglii.
Henryk porzucił Annę,
bo nie dała mu syna.
Bo koniec końców nie była kobietą, jaką chciał.
Tym bardziej więc cieszy fakt,
że to córka Anny rządziła po nim.
Uosabiała wszystko to, co Anna chciała osiągnąć.
Znalazło to swoje spełnienie w jej córce.
Elżbieta I była jedną z najpotężniejszych monarchów w historii Anglii,
a w jej oczach widzimy Annę Boleyn.
CÓRKA ANNY, KRÓLOWA ELŻBIETA I,
RZĄDZIŁA PRZEZ 44 LATA I NIGDY NIE WYSZŁA ZA MĄŻ.
ZŁAMAŁA WSZYSTKIE ZASADY.
Napisy: Monika Bartz